عصبانی و ناراحتم. به خاطر کاری که بقیه انجام میدن، اصلا به حرف ادم گوش نمیدن، از اول تا اخرش فقط قضاوت های خودشون رو تکرار میکنن. ادم چی میتونه بهشون بگه.
چه انتظاری میتونه داشته باشه، وقتی صریحا حرفی رو بهت میزنن.
من چی بگم وقتی میگه خفه شو، چی بگم وقتی همش و هر لحظه میگه حوصلتو ندارم. هیچی نمیگم که من ...
فک میکنین فقط خودتونید که تو شرایط بدی قرار دارید؟! بقیه ادم ها نمیتونن حال بد داشته باشن؟! فقط خودتون میتونین هر غلطی خواستین بکنین؟!
متاسفم که این طوریه ولی ابن کذب محضه.
باشه. من میتونم تنها زندگی کنم، ولی نه با ادم های اینچنینی. ساده بودن هم حدی داره، ببخشید اما احمق و ابله نیستم.
برچسب:
نویسنده: مهران مرادیان